Portal
1
TÜRKİYE LAİK DEĞİLDİR Bir 21/7/2009, 16:37
Türkiye’de sürekli ve bilinçli olarak laiklik ve şeriat tartışmaları gündemde tutulmaya çalışılır. Her fırsatta laiklik tehlikede, şeriat geliyor korkusu toplumda canlı tutulmaya çalışılır. Toplum laik – antilaik tartışmalarıyla kamplaşmaya evrilir.
Laiklik kavramı çoğu zaman yanlış kullanılır. Bazı insanlar konuştuğunda laik olduklarından söz ederler. Halbuki insanlar ve toplumlar laik olmazlar. Toplumlarda her din ve inançlardan insanlar olabilir, hatta ateistler de olabilir. Bundan daha doğal bir şey yoktur. Laiklik; devletle, sistemle ilgili bir kavramdır.
Laiklik çağdaş ve demokrat toplumlarda din ve inanç özgürlüğünün teminat altına alınması, azınlıktaki insanların inanç özgürlüğünün sağlanması, farklı inançta olan insanların birbirlerine hoşgörü ile yaklaşmasını sağlayan çağdaş bir yaşam biçimidir. Türkiye’de dayatılan laiklik, toplumsal hoşgörünün yaratılmasına katkı sunmayan, azınlıkların inanç özgürlüğünün yerine getirilmesine ve de örgütlenmesine hizmet etmeyen, toplumda kamplaşmaya hizmet eden bir anlayıştır. Türkiye’de laiklik kavramıyla din devlet tekeline alınarak insanların inançlarını özgürce ifade etmeleri engellenmektedir. Türkiye’de dayatılan laiklikle inançlar üzerinde baskı kurularak resmi ideoloji topluma empoze edilmeye çalışılmaktadır. Bundan dolayı insanlar inançlarını özgürce ifade edememektedirler. Başbakanlığa bağlı olan Diyanet işleri başkanlığı kanalıyla özellikle toplumsal muhalefetin yükseldiği dönemlerde müftülüklere gönderilen emirler doğrultusunda resmi ideolojinin propagandasının yapıldığı herkes tarafından bilinmektedir. 27 Mayıs 1960 ve 12 Eylül 1980 darbe dönemlerinde camilerde yapılan propagandalar bunun ispatıdır.
Laiklik din işlerinin devlet işlerinden kesinlikle ayrı olmasıdır. Laikliğin bir devlet ideolojisi olarak benimsendiği Fransa’da bile din kurumu ve din adamları sınıfı yoktur. Bunun tersine anayasayadaki ‘devletin dini yoktur.’ ibaresine rağmen Türkiye’de diyanet başkanlığı ve din adamları sınıfı vardır. Laik devlet dini ve dincileri üretmez. Laik devletlerde diyanet başkanlığı olmaz. Laik devlet cami, cemevi, kilise v.b. ibadethaneler inşa etmez ve finanse etmez. Laik devlet vatandaşlardan aldığı vergilerle binlerce imamın, müezinin ve müftünün maaşını ödemez. Laik devlette din adamları devlet memuru olamazlar. Laik devlet kuran kursları açarak oralarda ilahiyetçi yetiştirmez.
Bütün bu belirttiklerimden insanlar ibadet etmemeli, dinini öğrenmemeli anlamı çıkarılmamalıdır. Elbetteki isteyen herkes dinini öğrenme, ibadetini yapma, ibadethanesini inşa etme hakkına sahiptir. Laik devletlerde bu iş cemaatlere bırakılır. Laik devletlerde yöneticilerin dini ve inancı olabilir, inançsız da olabilirler. Ama hiç bir zaman dini devlet işlerine karıştıramazlar, inançları doğrultusunda işlerini planlayamaz ve uygulayamazlar. Devlet tüm din ve inançlara ve ateistlere eşit uzaklıkta olmak zorundadır.
Devlet – kilise çatışmaları ve mezhep çatışmaları yüzünden büyük problemler yaşayan Avrupa ülkeleri özgürlükçü demokrasinin gelişmesi sonucunda din ve inanç özgürlüğünü sağlayarak kiliseleri özerk duruma getirmekle çatışmaları sonlandırıp toplumsal barışı sağlayarak kalkınmayı hızlandırdılar. Özgürlükçü demokrasinin olmadığı, islami kurallarla yönetilen ülkelerde hoşgörünün olmadığı tartışma götürmez bir gerçektir. Çağımızda islami kurallarla yönetilen İran, Afganistan, Suudi Arabistan’daki uygulamalara bakıldığında farklı inançlara hoşgörülü davranılmadığı, onlara düşmanca tavır takınıldığı görülmektedir. İran’ın şii mezhebi dışındaki inançlara nasıl tavır takındığı Salman Rüştü için verilen ölüm kararı ve Teslime Nesrin’in linç edilme girişimi halen hafızalardadır. Türkiye’de 37 canın şehit edilmesiyle sonuçlanan Madımak katliamı bu çerçevede ele alınmalıdır.
Dini kuralların uygulandığı yönetim şeriatçılıktır. Şeriat yönetiminde Kuran anayasadır. Devlet Kuranın hükümlerine göre yönetilir. Şeriat yönetiminde ‘şeriatın kestiği parmak acımaz.’ Laik devlette Kuran müslümanların kutsal kitabı olarak kabul edilebilir ama devlet işleri Kuranın hükümlerine göre yürütülemez. Laik devlette insanlar hem müslüman olabilir, hem de laik sistemi savunabilirler. Laik devletler çağdaş anayasa ve yasalarla yönetilir. Yargının kararlarını Kuranın hükümleri yerine çağdaş yasalara göre kararlar vermesi tek başına laik sistemi ifade etmez. Eğer devlet halktan kesilen vergilerle binlerce diyanet personelinin maaşını ödüyorsa, dindersi zorunlu olarak okutuluyorsa o devletin laik olduğundan dem vurulamaz.
Türkiye laik değildir, sözde laik görünmeye çalışıyor. ‘Türkiye laiktir, laik kalacaktır.’ söylemi içi boş bir söylemdir. Türkiye laik değil ama laik olmalı. Her dinden ve inançtan olan insanlar inanmayanlarla birlikte kardeş olmalı. İnsanları dinine, inancına göre kamplara ayırmak, insanlar arasına nifak tohumları ekmekten başka bir işe yaramaz.
Türkiye şeriat ülkesi değildir, olamaz da, olmamalı da. Devlet dini tekeline almakla şeriatı engelleyemez. Şeriat ancak ve ancak çağdaş, bilimsel, demokratik eğitimin yaygınlaşmasıyla mümkün olur. Bilimsel eğitimle soran, sorgulayan, araştıran, susmayıp bildiklerini başkalarına aktarabilen insanlar yetiştirebilirsek şeriat gelmez ve çağdaş ülkelerle yarışabiliriz. Toplumda laiklik gidiyor korkusu yaratarak toplumsal barışı sağlamak ve ülkeyi kalkındırmak mümkün değildir.
Türkiye’de toplumsal kamplaşmayı ve çatışmayı önlemek için inançlara saygılı demokratik denetim dışındaki yönlendirmelerden vazgeçilmeli, inançların örgütlenmesine ve özgürce ifade edilmesine ortam hazırlanmalıdır. Farklı inançlarda olan insanların inançlarını özgürce ifade etmelerine olanak sağlanmalıdır. Ülkemizde yaşayan müslümanların, gayri müslimlerin bir arada kardeşçe ve korkusuzca yaşamaları devletin tüm inançlara eşit uzaklıkta durmasıyla yani dinden elini çekmesiyle mümkündür. Bu bağlamda Diyanet işleri özerk bir yapıya kavuşturulmalıdır, zorunlu dindersi uygulamasından vazgeçilmeli, cemaat ve tarikatlar sivil toplum örgütlerine dönüştürülmeli, illegal yapılanma ve çalışma içinde olan tarikatlar yasal düzenlemelerle demokratik denetime tabi tutulmalıdır.
Devlet dinden elini çekmeli, insanların inancına, ibadetine karışmamalıdır. Din devlet hayatından tamamen çıkarılmalıdır. Devletin dini olmaz. Nüfus cüzdanlarında yazılmakta olan ‘DİNİ’ ibaresi kaldırılmalıdır. Din eğitimi; planlamasıyla, finansmanıyla, organizesi ve yürütmesiyle tamamen cemaatlere bırakılmalıdır. Herkes bağlı olduğu inancın finansmanını sağlamakla başbaşa bırakılmalıdır. Yani insanlar ibadethanelerini kendileri finanse etmeli, din görevlilerinin maaşını kendileri ödemelidir. Hiç kimse cemaatlere bağlı olmaya, dolayısıyla dini finanse etmeye zorlanmamalıdır. İsteyen herkes isterse cami, isterse cemevi , isterse kilise yapabilmeli, yaptırabilmeli ve dini eğitimini finanse etmelidir.
İsmail Cömertoğlu
WWW.ismailcomertoglu.com
Anahtar Kelime | Tags:
