Portal
Giriş yap
1
en büyük şair idi nazım hikmet Bir 16/2/2009, 13:19
DERKENAR: “EN BÜYÜK ŞAİR İDİ NâZIM HİKMET…”
BirGün Haber Görselleri - derkenar: “En büyük şair idi Nâzım Hikmet…
Demirel: ”Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına geçen 45 sene içinde Nâzım Hikmet’e hain diyen yüzlerce sayfa bulursunuz ama Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına, esefle söyleyeyim ki, Nâzım Hikmet’i büyük vatan şairi diye tanıtan ilk cümle, dün akşam zabıtlara geçmiştir.”...
Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından verilen ‘2008 Yılı Kültür Sanat Büyük Ödülü’ bu yıl yazar Çetin Altan’a verildi. Şubat ayı başında ödülünü Başbakan Erdoğan’dan alan Çetin Altan, “O kadar çok şaşırdım ki bu büyük ödülü duyduğum zaman. Ben böyle şeylere alışık değilim” demişti. Şaşırmakta haksız sayılmazdı Çetin Altan…
Ödülü alırken 41 yıl öncesinde Meclis’te yaşadığı bir olayı aklına getirdi mi bilemeyiz ama şaşırmakta haklı olduğunu biliyoruz…
41 yıl önce, 1968’de yine Şubat ayında Meclis’te ne mi olmuştu? Türkiye İşçi Partisi (TİP) milletvekilleri, oturum sırasında Adalet Partisi (AP) mensubu milletvekilleri tarafından linç edilmek istenmişti.
Yıl 1968!.. Süleyman Demirel Başbakan!.. 19 Şubat 1968’te ‘Bütçe Görüşmeleri’ sırasında ‘Zehir Hafiye’ lakaplı İçişleri Bakanı Faruk Sükan geceyarısını geçtikten sonra bir buçuk saati bulan bir konuşma yapmış ve neredeyse konuşmasının tamamını TİP’e saldırmaya ayırmıştı. Çetin Altan ve 7 arkadaşının 150 AP’li milletvekili tarafından adeta linç edildiği o gece öncesinde TİP’e karşı Meclis’te birçok sataşma yaşanmıştı.
ZEHİR HAFİYE KÜRSÜDE…
Gelin, o geceye geri dönelim… Meclis Başkanı Nurettin Ok, Bakan Faruk Sükan’a söz verir. Sözlerine, “Bu yıl, bir tek parti hariç, diğer partiler sanıyorum ki, İçişleri Bakanlığı’nın geçen yılki çalışmalarını yeterli ve ümitli bulmuşlardır,” diye başlayan Sükan, Türkiye İşçi Partisi’nin “komünist” olduğunu iddiasını tekrarlar. 1910’lardan başlayarak Türkiye’de komünist hareketin kendince tarihini anlatan Sükan, TİP’in katıldığı uluslararası toplantılardan, komünist partilerle ilişkilerinden söz eder. Konuşmasının sonunda daha doğrusu çıkan olay nedeniyle yarım kalan konuşmasının sonunda Sükan’ın sözleri, Adalet Partililerin ne denli demokrat olduklarının bir kanıtı olarak Meclis zabıtlarına geçer. Turhan Salman’ın TÜSTAV Yayınları tarafından yayınlanan ‘TİP Parlamentoda’ kitabından birlikte okuyalım: “Türkiye’de ne kadar bozguncu hareketler varsa içinde, sokak hareketlerin içinde TİP elemanları ve militanları vardır. ‘NATO’ya hayır, işçiler, köylüler bağımsızlıktan yana olanlar’ Köylere 500 bin tane, milyon tane bu bildiriler gider. Çünkü NATO’dan Nisan’da ayrılma, NATO’yu çözme olasılığı vardır ve o olanak hazırlanmadır. Acaba Türkiye nasıl böyle kuvvetlerden, meşru kuvvetlerden, kolektif savunma kuvvetlerinden yoksun kalır ve belirli yöne gidebilir? Bunun bütün yolları her şekli aranır. Bu emir de Moskova emridir, siz bunu reddedersiniz ama bu gerçektir. Bütün söylediklerinizle, hareketlerinizle bu böyledir.” [1]
Bu söz üzerine Çetin Altan dayanamaz ve oturduğu yerden bağırır: “Böyle konuşamazsın!” Daha önceden TİP’li milletvekillerine saldırmak için sözleşmiş bulunan AP’li milletvekilleri bağırmaya başlarlar. Sükan, Çetin Altan’a sorar: “Siz, Türk mahkemeleri’nin mahkûm ettiği Nâzım Hikmet’i, milli şair, vatan şairi olarak göstermediniz mi” Çetin Altan duraksamadan yanıt verir: “En büyük şair idi Nâzım Hikmet…”
‘BU BİR GİZLİ FAŞİZMDİR!’
Çetin Altan’ın bu sözleri üzerine sayıları yüz elliyi bulan AP’li milletvekilleri TİP’li milletvekillerinin üstüne yürürler. Meclis tarihine kara bir leke olarak geçecek olan linç olayını 23 Şubat 1968 tarihli TİP’in yayın organı ‘TİP Haberleri’ dergisinden okuyalım: “En önlerinde, AP Bursa milletvekili Kasım Önadım ve Eskişehir milletvekili İsmet Angı’nın bulunduğu kavgacılar, önlerine ilk çıkan Yunus Koçak’ı yumruklamağa başlamışlardır. Saldırganlar arasında AP milletvekillerinden Şadi Pehlivanoğlu, Kemal Boyacıoğlu, Hamit Fendoğlu, Ata Bodur, Şevki Yücel; Koçak ve Çetin Altan’ı sürükleyerek yere atmışlar ve tekmelemeğe başlamışlardır. Bu arada Hamit Fendoğlu, tabanca kabzasıyla Yunus Koçak’a arkadan saldırmış ve başını yarmıştır. Kanlar içinde kalan Koçak’ın tekmelenmesiyle olay bitmemiş, İstanbul Milletvekili Prof. Sadun Aren, Genel Sekreter Rıza Kuas, Tekirdağ Milletvekili Kemal Nebioğlu, Diyarbakır Milletvekili Tarık Ziya Ekinci ve Adana Milletvekili Ali Karcı hırpalanmıştır. İzmir Milletvekili ve TİP Grup Başkan Vekili Cemal Hakkı Selek de tartaklanmıştır.” [2]
Linç olayı, ertesi gün Meclis’teki konuşmaların ana konusu olur. Başbakan Demirel, 20 Şubat 1968 günü Meclis kürsüsünden şu cümleleri söyler: “Bir üye buradan çıkıyor, Cumhuriyeti, onun temel dayanağı olan Türk Adliyesini, onun verdiği kararları, hepsini hiçe sayarak, Nâzım Hikmet büyük vatan şairidir, diyor. Bunun adına ne derler. Tahrik derler bunun adına. Ondan sonra hadise büyüyor. Böyle şeyleri yapmayın. Böyle şeyler hakikaten bu Meclis’in havasına yakışmaz. Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına geçen 45 sene içinde Nâzım Hikmet’e hain diyen yüzlerce sayfa bulursunuz ama Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına, esefle söyleyeyim ki, Nâzım Hikmet’i büyük vatan şairi diye tanıtan ilk cümle, dün akşam zabıtlara geçmiştir.”
Linç olayının ardından devrimci kurumlar olaya tepkileri verirken, 24 Şubat’ta Ankara’da devrimci öğrenci derneklerinin örgütlediği ‘Anayasa Mitingi’ yapılır. TİP Genel Sekreteri Nihat Sargın imzalı ‘Adalet Partisi Anayasa’ya Karşı Suç İşlemiştir’ başlıklı bir bildiri yayınlar.
Yaşar Kemal 26 Mart 1968 tarihli Ant dergisinde “Barbarlık!” başlıklı yazısında Adalet Partisi’nin icraatlarını şu satırlarla eleştirir:
“1- Geceyarısı meclis basmak, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na aykırıdır. Ve de insanlığa aykırıdır.
2- Meclis’te muhaliflerini linç etmeğe kalkmak, kaba kuvvet haline gelmek, demokrasiye ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na aykırıdır. Ve de insanlığa aykırıdır.
3- Bir muhalefet partisine her gün her gün iftiralar yağdırmak, o muhalefet partisine kurulduğu günden bu yana taşlarla sopalarla, ateşli ya da ateşsiz silahlarla saldırmak demokrasiye ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na aykırıdır. Ve de insanlığa aykırıdır. (…)
Bu bir oyuncak demokrasidir. Yoksa yukarıdaki saydıklarımın hiçbiri gerçek bir demokraside olamaz. Bu bir gizli faşizmdir. Güçsüz bir burjuvazinin el altından diktasıdır.” [3]
Evet, aradan 41 yıl geçti… Nâzım Hikmet’in ‘vatandaşlığı’ geri verildi. Meclis çatısı altında linç edilmek istenen Çetin Altan’a da ‘Kültür Sanat Büyük Ödülü’… Meclis’te tabanca çekenler, bir milletvekilini yaralayanlar, 10 kişi bile olmayan “düşman”a, 150 kişi ile saldıranlar, Nâzım Hikmet’e olan nefretlerini her yerde kusanlar, “En iyi komünist, ölü komünisttir!” sloganını şiar edinenler de yakın tarihimizin kara sayfalarına geçer. Unutmadık!..
[1] TİP Parlamentoda Cilt IV, Turhan Salman,
TÜSTAV Yayınları, 2005.
[2] TİP Haberleri dergisi, 23 Şubat 1968, Sayı: 8.
[3] Ant dergisi, 26 Mart 1968, Sayı: 65.
***
‘Aslında bu tam bir linç olayı idi…’
İçişleri Bakanlığı bütçesi görüşülmekte olduğu için bütün emniyet örgütünün yüksek kademeleri, jandarma yüksek rütbeli kumandanları Meclis’teydiler. Ve onların gözleri önünde yüz elli kişi üstüme geliyordu...
19 Şubat 1968 gecesi İçişleri Bakanlığı’nın bütçesine sıra gelmişti. (…)
Kürsüde İçişleri Bakanı konuşuyordu. En ağır sözlerle yükleniyordu bizim partiye. Biz sekiz kişiydik. Herkesin yüzü sapsarıydı. AP’liler silme kadro gelmişlerdi. Ve bizden kimsenin sesi çıkmıyordu. (…)
Bu ağır ve rastlanmadık ölçüdeki suçlamalar karşında süt dökmüş kedi gibi durmamak şart olmuştu. Oturduğum yerden sert şekilde müdahale etmeye başladım. (…)
– Çetin Altan (İstanbul) – Böyle konuşamazsınız. (Soldan bağrışmalar)
Başkan – Sayın Çetin Altan, Meclis’i çalışmaktan imtinaya mecbur bırakıyorsunuz, size bir takbih cezası veriyorum. Ne hakkınız var müdahale etmeye. (Sağdan soldan gürültüler, bağrışmalar)
İçişleri Bakanı Faruk Sükan (Devamla) – Siz Türk mahkemelerinin…
Başkan – Bir dakika Sayın Bakan…
Ne hakla müdahale ediyorsunuz, rica ediyorum efendim. Ne hakkınız var müdahale etmeye beyefendi?
Çetin Altan (İstanbul) – Böyle konuşamaz.
– Efendim böyle konuşur, öyle konuşur, konuşmayı biz mi öğretelim?
İçişleri Bakanı Faruk Sükan (Devamla)
– Çetin Altan, siz Türk mahkemelerinin mahkûm ettiği…
Çetin Altan (İstanbul) – Evet…
İçişleri Bakanı Faruk Sükan (Devamla)
– Nâzım Hikmet’i milli şair, vatan şairi olarak göstermediniz mi?
Çetin Altan (İstanbul) – En büyük şair idi Nâzım Hikmet. (AP sıralarından bağrışmalar ve TİP sıralarına doğru koşuşmalar)
Başkan – Arkadaşlar rica ederim, kavga çıkarmak için bahane arıyorlar. (TİP sıraları önünde dövüşmeler, TİP’lilerden de bağırarak AP’lilere karşı çıkışlar, yumruklaşmalar, bağırmalar ve bir karışıklık…)
(Başkan mütemadi olarak kampana çalar)
Başkan – Celseyi tatil ediyorum.
Kapanma saati 1.55.
Aslında bu tam bir linç olayı idi. İçişleri Bakanlığı bütçesi görüşülmekte olduğu için bütün emniyet örgütünün yüksek kademeleri, jandarma yüksek rütbeli kumandanları Meclis’teydiler. Ve onların gözleri önünde yüz elli kişi üstüme geliyordu. Emniyet Genel Müdür Muavini bir kalp krizi geçirdi. Gözlerinin önünde linç edilmemi seyretmeye dayanamamıştı. Balkonlarda dinleyiciler ayağa fırlamışlardı.
Şimdi kim olduğunu hatırlamıyorum. Biri kulağıma eğilip:
“Sakın dışarı çıkma, dayan,” demiş ve kaybolmuştu.
Oysa kapı üç beş adım ötemdeydi.
Ve AP’liler sıraların üstünden atlaya, kenarlarından fırlaya, çığlık çığlık, küme küme geliyorlardı üstüme…
Ayaktaydım. İlk geleni ittim. İkinci geleni de… Biri arkadan çekti ve sıraların arasına düştüm. Tostoparlak olmuştum, başımı sıraların altına saklamıştım.
Bir an sıraların arasından bir tabancanın üstüme doğrulduğunu gördüm. Bir saniyenin binde biri kadar bir yıldırım düşüncesinde:
“Demek artık her şey burada bitiyor,” dedim. Ve o an Yunus Koçak üstüme kapandı. Tabancanın kabzasıyla onun başına vuruyorlardı.
Ortalık kan içindeydi. Nermin Nefçi bir çığlık attı:
“Adam öldürüyorlar!”
Bu çığlık ve kan AP’lileri biraz ayılttı.
Ortalık biraz mayna bulur gibi oldu.
Kamil Kırıkoğlu koluma girmiş, beni kaldırıyordu. Nereye gidecektim. Bütün kapılarda AP’liler kümelenmişlerdi.
Meclis’in sigara içmek için yapılmış kulise açılan kapıların dibindeki karanlık odalarından birine daldım. Kırıkoğlu yanımdaydı. Gözlüğüm kırılmıştı, kravatım dışarı fırlamış, gömleğim, ceketim tekme izlerinden siyah siyah olmuştu. (…)
Çetin Altan, Ben Milletvekili İken, Kaf Yayıncılık, 1999.
FEZA KÜRKÇÜOĞLU
fezakurkcuoglu@birgun.net
BirGün Haber Görselleri - derkenar: “En büyük şair idi Nâzım Hikmet…
Demirel: ”Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına geçen 45 sene içinde Nâzım Hikmet’e hain diyen yüzlerce sayfa bulursunuz ama Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına, esefle söyleyeyim ki, Nâzım Hikmet’i büyük vatan şairi diye tanıtan ilk cümle, dün akşam zabıtlara geçmiştir.”...
Kültür ve Turizm Bakanlığı tarafından verilen ‘2008 Yılı Kültür Sanat Büyük Ödülü’ bu yıl yazar Çetin Altan’a verildi. Şubat ayı başında ödülünü Başbakan Erdoğan’dan alan Çetin Altan, “O kadar çok şaşırdım ki bu büyük ödülü duyduğum zaman. Ben böyle şeylere alışık değilim” demişti. Şaşırmakta haksız sayılmazdı Çetin Altan…
Ödülü alırken 41 yıl öncesinde Meclis’te yaşadığı bir olayı aklına getirdi mi bilemeyiz ama şaşırmakta haklı olduğunu biliyoruz…
41 yıl önce, 1968’de yine Şubat ayında Meclis’te ne mi olmuştu? Türkiye İşçi Partisi (TİP) milletvekilleri, oturum sırasında Adalet Partisi (AP) mensubu milletvekilleri tarafından linç edilmek istenmişti.
Yıl 1968!.. Süleyman Demirel Başbakan!.. 19 Şubat 1968’te ‘Bütçe Görüşmeleri’ sırasında ‘Zehir Hafiye’ lakaplı İçişleri Bakanı Faruk Sükan geceyarısını geçtikten sonra bir buçuk saati bulan bir konuşma yapmış ve neredeyse konuşmasının tamamını TİP’e saldırmaya ayırmıştı. Çetin Altan ve 7 arkadaşının 150 AP’li milletvekili tarafından adeta linç edildiği o gece öncesinde TİP’e karşı Meclis’te birçok sataşma yaşanmıştı.
ZEHİR HAFİYE KÜRSÜDE…
Gelin, o geceye geri dönelim… Meclis Başkanı Nurettin Ok, Bakan Faruk Sükan’a söz verir. Sözlerine, “Bu yıl, bir tek parti hariç, diğer partiler sanıyorum ki, İçişleri Bakanlığı’nın geçen yılki çalışmalarını yeterli ve ümitli bulmuşlardır,” diye başlayan Sükan, Türkiye İşçi Partisi’nin “komünist” olduğunu iddiasını tekrarlar. 1910’lardan başlayarak Türkiye’de komünist hareketin kendince tarihini anlatan Sükan, TİP’in katıldığı uluslararası toplantılardan, komünist partilerle ilişkilerinden söz eder. Konuşmasının sonunda daha doğrusu çıkan olay nedeniyle yarım kalan konuşmasının sonunda Sükan’ın sözleri, Adalet Partililerin ne denli demokrat olduklarının bir kanıtı olarak Meclis zabıtlarına geçer. Turhan Salman’ın TÜSTAV Yayınları tarafından yayınlanan ‘TİP Parlamentoda’ kitabından birlikte okuyalım: “Türkiye’de ne kadar bozguncu hareketler varsa içinde, sokak hareketlerin içinde TİP elemanları ve militanları vardır. ‘NATO’ya hayır, işçiler, köylüler bağımsızlıktan yana olanlar’ Köylere 500 bin tane, milyon tane bu bildiriler gider. Çünkü NATO’dan Nisan’da ayrılma, NATO’yu çözme olasılığı vardır ve o olanak hazırlanmadır. Acaba Türkiye nasıl böyle kuvvetlerden, meşru kuvvetlerden, kolektif savunma kuvvetlerinden yoksun kalır ve belirli yöne gidebilir? Bunun bütün yolları her şekli aranır. Bu emir de Moskova emridir, siz bunu reddedersiniz ama bu gerçektir. Bütün söylediklerinizle, hareketlerinizle bu böyledir.” [1]
Bu söz üzerine Çetin Altan dayanamaz ve oturduğu yerden bağırır: “Böyle konuşamazsın!” Daha önceden TİP’li milletvekillerine saldırmak için sözleşmiş bulunan AP’li milletvekilleri bağırmaya başlarlar. Sükan, Çetin Altan’a sorar: “Siz, Türk mahkemeleri’nin mahkûm ettiği Nâzım Hikmet’i, milli şair, vatan şairi olarak göstermediniz mi” Çetin Altan duraksamadan yanıt verir: “En büyük şair idi Nâzım Hikmet…”
‘BU BİR GİZLİ FAŞİZMDİR!’
Çetin Altan’ın bu sözleri üzerine sayıları yüz elliyi bulan AP’li milletvekilleri TİP’li milletvekillerinin üstüne yürürler. Meclis tarihine kara bir leke olarak geçecek olan linç olayını 23 Şubat 1968 tarihli TİP’in yayın organı ‘TİP Haberleri’ dergisinden okuyalım: “En önlerinde, AP Bursa milletvekili Kasım Önadım ve Eskişehir milletvekili İsmet Angı’nın bulunduğu kavgacılar, önlerine ilk çıkan Yunus Koçak’ı yumruklamağa başlamışlardır. Saldırganlar arasında AP milletvekillerinden Şadi Pehlivanoğlu, Kemal Boyacıoğlu, Hamit Fendoğlu, Ata Bodur, Şevki Yücel; Koçak ve Çetin Altan’ı sürükleyerek yere atmışlar ve tekmelemeğe başlamışlardır. Bu arada Hamit Fendoğlu, tabanca kabzasıyla Yunus Koçak’a arkadan saldırmış ve başını yarmıştır. Kanlar içinde kalan Koçak’ın tekmelenmesiyle olay bitmemiş, İstanbul Milletvekili Prof. Sadun Aren, Genel Sekreter Rıza Kuas, Tekirdağ Milletvekili Kemal Nebioğlu, Diyarbakır Milletvekili Tarık Ziya Ekinci ve Adana Milletvekili Ali Karcı hırpalanmıştır. İzmir Milletvekili ve TİP Grup Başkan Vekili Cemal Hakkı Selek de tartaklanmıştır.” [2]
Linç olayı, ertesi gün Meclis’teki konuşmaların ana konusu olur. Başbakan Demirel, 20 Şubat 1968 günü Meclis kürsüsünden şu cümleleri söyler: “Bir üye buradan çıkıyor, Cumhuriyeti, onun temel dayanağı olan Türk Adliyesini, onun verdiği kararları, hepsini hiçe sayarak, Nâzım Hikmet büyük vatan şairidir, diyor. Bunun adına ne derler. Tahrik derler bunun adına. Ondan sonra hadise büyüyor. Böyle şeyleri yapmayın. Böyle şeyler hakikaten bu Meclis’in havasına yakışmaz. Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına geçen 45 sene içinde Nâzım Hikmet’e hain diyen yüzlerce sayfa bulursunuz ama Türk Parlamentosu’nun zabıtlarına, esefle söyleyeyim ki, Nâzım Hikmet’i büyük vatan şairi diye tanıtan ilk cümle, dün akşam zabıtlara geçmiştir.”
Linç olayının ardından devrimci kurumlar olaya tepkileri verirken, 24 Şubat’ta Ankara’da devrimci öğrenci derneklerinin örgütlediği ‘Anayasa Mitingi’ yapılır. TİP Genel Sekreteri Nihat Sargın imzalı ‘Adalet Partisi Anayasa’ya Karşı Suç İşlemiştir’ başlıklı bir bildiri yayınlar.
Yaşar Kemal 26 Mart 1968 tarihli Ant dergisinde “Barbarlık!” başlıklı yazısında Adalet Partisi’nin icraatlarını şu satırlarla eleştirir:
“1- Geceyarısı meclis basmak, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na aykırıdır. Ve de insanlığa aykırıdır.
2- Meclis’te muhaliflerini linç etmeğe kalkmak, kaba kuvvet haline gelmek, demokrasiye ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na aykırıdır. Ve de insanlığa aykırıdır.
3- Bir muhalefet partisine her gün her gün iftiralar yağdırmak, o muhalefet partisine kurulduğu günden bu yana taşlarla sopalarla, ateşli ya da ateşsiz silahlarla saldırmak demokrasiye ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’na aykırıdır. Ve de insanlığa aykırıdır. (…)
Bu bir oyuncak demokrasidir. Yoksa yukarıdaki saydıklarımın hiçbiri gerçek bir demokraside olamaz. Bu bir gizli faşizmdir. Güçsüz bir burjuvazinin el altından diktasıdır.” [3]
Evet, aradan 41 yıl geçti… Nâzım Hikmet’in ‘vatandaşlığı’ geri verildi. Meclis çatısı altında linç edilmek istenen Çetin Altan’a da ‘Kültür Sanat Büyük Ödülü’… Meclis’te tabanca çekenler, bir milletvekilini yaralayanlar, 10 kişi bile olmayan “düşman”a, 150 kişi ile saldıranlar, Nâzım Hikmet’e olan nefretlerini her yerde kusanlar, “En iyi komünist, ölü komünisttir!” sloganını şiar edinenler de yakın tarihimizin kara sayfalarına geçer. Unutmadık!..
[1] TİP Parlamentoda Cilt IV, Turhan Salman,
TÜSTAV Yayınları, 2005.
[2] TİP Haberleri dergisi, 23 Şubat 1968, Sayı: 8.
[3] Ant dergisi, 26 Mart 1968, Sayı: 65.
***
‘Aslında bu tam bir linç olayı idi…’
İçişleri Bakanlığı bütçesi görüşülmekte olduğu için bütün emniyet örgütünün yüksek kademeleri, jandarma yüksek rütbeli kumandanları Meclis’teydiler. Ve onların gözleri önünde yüz elli kişi üstüme geliyordu...
19 Şubat 1968 gecesi İçişleri Bakanlığı’nın bütçesine sıra gelmişti. (…)
Kürsüde İçişleri Bakanı konuşuyordu. En ağır sözlerle yükleniyordu bizim partiye. Biz sekiz kişiydik. Herkesin yüzü sapsarıydı. AP’liler silme kadro gelmişlerdi. Ve bizden kimsenin sesi çıkmıyordu. (…)
Bu ağır ve rastlanmadık ölçüdeki suçlamalar karşında süt dökmüş kedi gibi durmamak şart olmuştu. Oturduğum yerden sert şekilde müdahale etmeye başladım. (…)
– Çetin Altan (İstanbul) – Böyle konuşamazsınız. (Soldan bağrışmalar)
Başkan – Sayın Çetin Altan, Meclis’i çalışmaktan imtinaya mecbur bırakıyorsunuz, size bir takbih cezası veriyorum. Ne hakkınız var müdahale etmeye. (Sağdan soldan gürültüler, bağrışmalar)
İçişleri Bakanı Faruk Sükan (Devamla) – Siz Türk mahkemelerinin…
Başkan – Bir dakika Sayın Bakan…
Ne hakla müdahale ediyorsunuz, rica ediyorum efendim. Ne hakkınız var müdahale etmeye beyefendi?
Çetin Altan (İstanbul) – Böyle konuşamaz.
– Efendim böyle konuşur, öyle konuşur, konuşmayı biz mi öğretelim?
İçişleri Bakanı Faruk Sükan (Devamla)
– Çetin Altan, siz Türk mahkemelerinin mahkûm ettiği…
Çetin Altan (İstanbul) – Evet…
İçişleri Bakanı Faruk Sükan (Devamla)
– Nâzım Hikmet’i milli şair, vatan şairi olarak göstermediniz mi?
Çetin Altan (İstanbul) – En büyük şair idi Nâzım Hikmet. (AP sıralarından bağrışmalar ve TİP sıralarına doğru koşuşmalar)
Başkan – Arkadaşlar rica ederim, kavga çıkarmak için bahane arıyorlar. (TİP sıraları önünde dövüşmeler, TİP’lilerden de bağırarak AP’lilere karşı çıkışlar, yumruklaşmalar, bağırmalar ve bir karışıklık…)
(Başkan mütemadi olarak kampana çalar)
Başkan – Celseyi tatil ediyorum.
Kapanma saati 1.55.
Aslında bu tam bir linç olayı idi. İçişleri Bakanlığı bütçesi görüşülmekte olduğu için bütün emniyet örgütünün yüksek kademeleri, jandarma yüksek rütbeli kumandanları Meclis’teydiler. Ve onların gözleri önünde yüz elli kişi üstüme geliyordu. Emniyet Genel Müdür Muavini bir kalp krizi geçirdi. Gözlerinin önünde linç edilmemi seyretmeye dayanamamıştı. Balkonlarda dinleyiciler ayağa fırlamışlardı.
Şimdi kim olduğunu hatırlamıyorum. Biri kulağıma eğilip:
“Sakın dışarı çıkma, dayan,” demiş ve kaybolmuştu.
Oysa kapı üç beş adım ötemdeydi.
Ve AP’liler sıraların üstünden atlaya, kenarlarından fırlaya, çığlık çığlık, küme küme geliyorlardı üstüme…
Ayaktaydım. İlk geleni ittim. İkinci geleni de… Biri arkadan çekti ve sıraların arasına düştüm. Tostoparlak olmuştum, başımı sıraların altına saklamıştım.
Bir an sıraların arasından bir tabancanın üstüme doğrulduğunu gördüm. Bir saniyenin binde biri kadar bir yıldırım düşüncesinde:
“Demek artık her şey burada bitiyor,” dedim. Ve o an Yunus Koçak üstüme kapandı. Tabancanın kabzasıyla onun başına vuruyorlardı.
Ortalık kan içindeydi. Nermin Nefçi bir çığlık attı:
“Adam öldürüyorlar!”
Bu çığlık ve kan AP’lileri biraz ayılttı.
Ortalık biraz mayna bulur gibi oldu.
Kamil Kırıkoğlu koluma girmiş, beni kaldırıyordu. Nereye gidecektim. Bütün kapılarda AP’liler kümelenmişlerdi.
Meclis’in sigara içmek için yapılmış kulise açılan kapıların dibindeki karanlık odalarından birine daldım. Kırıkoğlu yanımdaydı. Gözlüğüm kırılmıştı, kravatım dışarı fırlamış, gömleğim, ceketim tekme izlerinden siyah siyah olmuştu. (…)
Çetin Altan, Ben Milletvekili İken, Kaf Yayıncılık, 1999.
FEZA KÜRKÇÜOĞLU
fezakurkcuoglu@birgun.net
Özgürlüğün Sesi... Sizin Sesiniz...Özgürce...
Anahtar Kelime | Tags:
